Emine Eroğlu - Oruç’un tutmadıkları

 

Selef-i Salihin bedel ödediler, ama dini kendi safiyet ve duruluğu ile bize ulaştırdılar. Yoksa biz de hafizanallah, iftira atınca da Müslüman olunuyor, rüşvet alınca da Müslüman olunuyor, zulmedince de Müslüman olunuyor zannedenlerden olacaktık. Derinlik olmadan, kalbî ve ruhî hayat olmadan da insan olunabileceğini, Ehl-i Beyt’in çektiklerine kör kalarak yaşanabileceğini vehmedecektik. Bediüzzaman orucun insanı bir nevi melekiyete büründürdüğünü, adeta suret giymiş bir “ruh” haline getirdiğini söyler. Oruçla aczini ve fakrini vicdanının en derininde hisseden kul, kendine hem bir dayanak noktası hem de bir rahmet kapısı bulur. “De ki Allah Samed’dir” emrini yeni duymuş gibi, her türlü muhtaçlıktan azade, Rabbinin dergâhına yönelir. O dergâha eriştiğinin alameti ise hakiki şükrün en önemli esası olan “hemcinslerine şefkat”le geri dönmesidir. Bu önermeye göre hemcinslerine şefkat göstermeyenin şükrü hakiki şükür, orucu da hakiki oruç değildir. Bunun için Bediüzzaman, firavunluğunu bırakmamış nefisleri hesaba katarak “eğer gaflet kalbini bozmamışsa!” şerhini düşmeyi ihmal etmez. https://www.yarinabakis.com/2016/06/17/orucun-tutmadiklari/