Emel Yalçın - gönderen sensin (şiir)

 

gidiyormusun diye sorma bana gönderen sensin... ne terketmeyi istedim seni nede daha yaşamadığımız aşkı toprağa gömmeyi... senin kadar öfkeliyim en az senin kadar endişeli... bir dokunuşunla bin kenti yıkıcak güç verirdin bana.. ama ben sana inandıramadım seni sevdiğimi sen sorgularken beni kafanda ben gözlerinin içine bakıyordum kuşkuyla bi tek sözün bağlardı beni sana oysa sen hep susmanın koynunda... aşkın içine bir kere girdimi kuşku teslim alır bedenleride tamam kabul ediyorum sütten çıkmış ak kaşık değildim.. ama yalanı sokmadım iki kişilik dünyamıza... o dünya ki bazen minicik bir odada bazen kentin ortasında şekillendi ve nasılda güzeldi... zaten sen varsın diye her şey güzeldi ama sen buna bir türlü inanmadın... ben seni nasıl ikna edebilirdim ki... ben aşk dedikçe sen dur dedin... ben seninleyim dedikçe sen hayır dedin... zaten az konuşan sen olumsuz ne kadar sözcük varsa bulup çıkardın ortaya ben hiç bir şey diyemedim... ne kadar zarar vermişim sana meyer nasılda değiştirmişim seni oysa hiç böyle düşünmemiştim... kimseye zarar vermek istemem ben kimseyi olduğundan farklı bir hale getirmek istemem ama öyle oldu işte... demek ki gitmelerin zamanı şimdi sen çocukluğuna sığınır atlatırsın bu acıyı....